260 Voedselpakketten uitgedeeld

De laatste twee dagen voor kerst is Anna druk in de weer geweest met het uitdelen van de voedselpakketten in de stad Cochabamba. De voedselpakketten waren bestemd voor arme mensen die van dag tot dag leven en voor wie het elke dag maar weer afwachten is wat ze 's avonds hun kinderen te eten kunnen geven. Vooral aan deze mensen en hun families is een voedselpakket gegeven, om onbezorgd kerst te kunnen vieren en de hoop en vreugde van kerst te geven. Het uitdelen en mogen geven van de pakketen is voor Anna een grote beloning voor al het werk. Blijheid alom, het ontvangen van dankwoorden, kussen en omhelzingen. De foto's spreken boekdelen.

In totaal zijn er 260 voedselpakketten uitgedeeld, waarvan 63 door de lezers van onze website (jullie dus!). Zonder donaties was dit nooit mogelijk geweest. Mede namens Anna, ontzettend bedankt voor jullie financiële steun en het daarmee mogelijk maken van deze actie!

Wil je op de hoogte blijven van het werk van stichting Atiy in Cochabamba, stuur dan even een berichtje naar ons ([email protected]). Je krijgt dan een nieuwsbrief toegestuurd.

Langs deze weg willen we jullie allemaal nog een heel gezond, voorspoedig en gul 2012 toe wensen!

Hartelijke groet,
Rink en Gerda

Terug in Nederland

Sinds augustus 2011 hebben wij weer voet aan Nederlandse wal gezet. Na een warm onthaal op Schiphol even acclimatiseren in het rustige Friesland. Vervolgens gelogeerd op verschillende adressen en op 26 september trotse bewoners geworden van een huisje in Enschede. Een leuke eengezinswoning waar we met veel plezier wonen. Gerda is vanaf begin september weer begonnen met werken en Rink heeft een nieuwe baan gevonden bij Nedap in Groenlo. En het mooiste van alles is dat we gezinsuitbreiding verwachten! We hopen rond half maart 2012 een kindje te krijgen. Er staat ons weer een geheel nieuw avontuur te wachten.

We kunnen terugkijken op een geweldig mooi jaar in Bolivia. De mensen die we daar hebben leren kennen, ervaringen die we hebben opgedaan en het mooie werk wat we daar konden verrichten. En niet te vergeten, de fijne samenwerking met Anna Haarman, de vertegenwoordigster van Stichting Atiy in Cochabamba, Bolivia. Zonder de steun vanuit Nederland was dit alles niet mogelijk geweest. Op dit moment werkt Anna hard door aan verschillende projecten zoals de bouw van een tweede verdieping op de medische post, een uitbreiding van klaslokalen op de Atiy school en het geven van onderwijs aan ouders van de armste kinderen (voornamelijk de moeders die niet kunnen lezen of schrijven). We hebben daarvan wat foto's bijgevoegd.

Nu we weer terug in Nederland zijn willen we betrokken blijven bij het werk van Atiy. Vorig jaar hebben we samen met Anna een kerstactie gehouden. We hebben voedselpakketten samengesteld, bestemd voor mensen die elke dag maar weer moeten bekijken hoe ze rondkomen en in onzekerheid leven of ze 's avonds wel te eten hebben. Denk aan straatverkopers, jonge kinderen die schoenen poetsen en mensen die eten zoeken in vuilnisbakken. We zijn vorig jaar in het centrum van Cochabamba deze mensen gaan opzoeken en hebben hen een voedselpakket gegeven. Zie ons verhaal op de website van vorig jaar. Dit sprak ons bijzonder aan, omdat de hulp zo zichtbaar bij de mensen aankomt en ze ontzettend verrast en dankbaar zijn.

Graag willen we hier een vervolg aan geven voor de kerst van 2011! Niet door er weer naartoe te gaan, maar door Anna financieel te steunen om dit weer mogelijk te maken. En hiervoor willen we jullie hulp vragen.

Een voedselpakket kost ongeveer € 14,-. Het pakket is opgebouwd uit 16 producten waaronder rijst, macaroni, havermout, slaolie en haring in blik. Voor wie een arm gezin in Bolivia (weer) een bijzondere kerst wil bezorgen, hier is je kans! Je kunt je bijdrage voor de voedselpakketten actie overmaken op rekeningnummer 51.77.60.207, t.a.v. Stichting Atiy onder vermelding van ‘Voedselpakket kerst 2011' (belastingaftrekbaar). We zullen later natuurlijk verslag doen van hoe het is verlopen.

Bedankt en alvast een zalig kerstfeest

Rink en Gerda

Tussen de koffiebonen in Guatemala

Hallo allemaal!

Op onze reis door Midden-Amerika zijn we inmiddels verzeild geraakt tussen de koffieplantages in Guatemala, waar we voor een tijdje vrijwilligerswerk doen. We hebben gemerkt dat het een mooie manier is om een land en de mensen te leren kennen. Het leek ons leuk om wat van onze ervaringen hier met jullie te delen, ook al is ons Bolivia avontuur ten einde. Daar gaat ie dan!

We zitten nu sinds vorige week maandag in het kleine plaatsje Loma Linda (mooie berg), een stukje ten zuiden van de stad Quetzaltenango in Guatemala. De mensen in het dorp zijn eigenlijk allemaal koffieboeren en hebben hun eigen stukje grond waar ze koffie verbouwen. Naast het hostel waar wij in slapen, een paar winkeltjes aan huis en een kerk is er verder eigenlijk niks in het dorp. Oja, 1 computer met internet waar we nu achter zitten.
Eerlijk gezegd was het wel behoorlijk wennen toen we hier de eerste paar dagen zaten. Het hostel is zeer eenvoudig, er zijn in totaal 4 kamers, een wc, een wastafel en een koude (!) douche. Het hostel ligt pal naast de kerk, aan het eind en bovenaan de enige straat in het dorp. De kerk heeft hier een behoorlijk centrale rol kwamen we al snel achter. Elke morgen rond 5 uur wordt het dorp gewekt met mededelingen die door een stel enorme boxen schallen. En wij liggen dus precies naast die boxen te slapen!
Een paar voorbeelden van wat er zoal wordt omgeroepen
- Morgen is er een vergadering van de boerenorganisatie om 14.00u
- Iemand is zijn kip kwijt, wie o wie heeft hem gezien?
- Vlees te koop! Vandaag komt een mannetje in het dorp om vlees te verkopen.
- Tigo (lokale telefoonmaatschappij) heeft vandaag een aanbieding. Opwaarderen 2 voor de prijs van 1, dus koop vandaag je opwaardeerkaart.
- Voor onze Nederlands vrienden in het hostel: sorry dat we jullie altijd zo vroeg wakker maken maar de mededelingen zijn nu eenmaal heel belangrijk

Om half 6 begint vervolgens de eerste bus te toeteren om aan te kondigen dat hij over een half uur vertrekt. Jullie begrijpen dat wij hier vroeg uit de veren zijn. Inmiddels zijn we aardig gewend aan het hele tafereel en liggen we ons kostelijk te vermaken in ons bed om de mededelingen die voorbij komen.

Loma Linda ligt in een bergachtig, tropisch gebied. We hebben hiervandaan prachtig uitzicht op een actieve vulkaan die we een tijdje geleden hebben beklommen. Elke dag zie je hem rook spuwen, 's avonds kun je de lava zien stromen. Verder regent het hier ontzetten veel, eigenlijk elke middag vanaf een uur of 1 barst het los en soms houdt het de hele dag niet weer op. Het is dus maar goed dat we er 's ochtends vroeg bij zijn. We eten elke dag bij een gezin in het dorp, hele aardige mensen. Het zijn hier sowieso vrolijke, zachte mensen, iedereen die je voorbij komt zegt wel goeiedag. We zijn ook bij verschillende mensen al in huis uitgenodigd. Het is echt een dorps leven, dat zijn we helemaal niet meer gewend maar wat leuk is dat toch. Het eten is eenvoudig maar voedzaam en best lekker. De basis is mais en bij alles krijg je dan ook tortillas (kleine maispannekoekjes). Verder veel eieren, bonen en soep. Brood en vlees zijn luxe producten.

Dan iets over het werk. We werken hier als vrijwilligers voor een soort overkoepelende organisatie voor koffieboeren in het dorp, genaamd ASODILL. Dit staat voor Asocacion para el Desarollo Integral y turismo de Loma Linda, oftewel vereniging voor integrale ontwikkeling en toerisme van Loma Linda. Eén van de kartrekkers van deze club, Eduardo, heeft ons op sleeptouw genomen en we helpen hem nu bij verschillende activiteiten. Wat we zoal kunnen doen:
- boompjes planten in kleine plastic zakjes die later worden uitgezet in het bos om te herbebossen
- meehelpen in de moestuin waar groente en fruit wordt verbouwd
- werken in het wormcompostproject
- mee helpen aanleggen en onderhouden van touristische routes door het bos
- bamboe kappen en verwerken om later dingen mee te kunnen maken, bijvoorbeeld mandjes
- Engelse les geven op de school in het dorp

Eén van de doelen is om toeristen aan te trekken, door gelegenheid te bieden om mee te werken in de gemeenschap als vrijwilliger. Dat is wat wij nu dus aan het doen zijn. Over het wormcompostproject zal ik wat meer uitleggen. De boeren doen hier aan organische koffieteelt. Dit betekent dat ze niks chemisch gebruiken, alles is natuurlijk. De compost die ze gebruiken wordt gemaakt door wormen, wat heel goed 'voedsel' is voor de koffieplanten. Dat werkt zo: voordat een koffieboon koffie wordt, moet er eerst een schilletje af. De schilletjes worden eraf gewassen en vervolgens in grote bakken verzameld waar meer dan een miljoen wormen in huishouden. Die wormen zijn gek op koffieschilletjes en zetten het om in organische compost. Wij gingen samen met Eduardo de compost uit de bakken halen en in zakken doen zodat het verkocht kan worden aan de boeren hier. Maar de wormen mogen natuurlijk niet mee in de zak, dus moesten we de wormen scheiden van de compost. Een mooi werkje om met de hand te doen: de wormen uit de compost zoeken :) We zitten letterlijk met onze handen in de modder!

Het organisch verbouwen van koffie betekent voor de boeren hier trouwens dat ze er ook een wat betere (eerlijkere) prijs voor krijgen. Dus als je je afvraagt waar die Fair Trade koffie in de supermarkt vandaan komt en wat het verschil is met gewone koffie, het antwoord is hier.

We zijn ook een dagje mee geweest met een koffieboer om mee te werken op zijn plantage. Hij wist ons heel wat te vertellen over wat er allemaal groeit en leeft in het bos en natuurlijk over het kweken van koffiebonen. De plantage lag een half uur lopen van het dorp, middenin het bos tussen allemaal andere bomen en planten op een steile helling. Dus niet netjes in rijtje op een open vlakte zoals wij hadden verwacht. De koffieplanten hebben deze andere bomen nodig voor schaduw, maar ook voor de nodige voedingsstoffen. Ons werk die dag was het snoeien van de omringende bomen om in dit seizoen juist wat minder schaduw te creëren. Gewapend met een machete (enorme hakmes) zijn we door de plantage gegaan en hebben we heel wat bomen en planten een kopje kleiner gemaakt. De takken hakten we daarna in kleine stukjes die de boer weer meeneemt naar zijn huis om op te koken. We hebben wel ontdekt dat er heel wat bij komt kijken om het door ons zo begeerde bakje koffie op tafel te krijgen. En alles werkelijk alles gebeurt hier nog de hand, geen trekker of landbouwmachine, zelfs geen ezel (want die kunnen niet tegen de vulkanische as die op het gras ligt).
Vreemd genoeg kunnen de mensen hier een lekkere bak koffie maar slecht waarderen. Ze drinken het heel slap, meer thee eigenlijk, en met een bult suiker erin. We proberen ze daarin een beetje op te voeden, maar dat valt nog niet mee ;)

Vandaag hebben we onze eerste Engels les gegeven op de middelbare school hier, vijftien, zestien jarigen. Het niveau is heel divers. Er is namelijk geen onderscheid tussen verschillende soorten middelbaar onderwijs. In 1 klas zit van VMBO tot gymnasium zeg maar. We moeten ons lesgeven daar wel wat op aanpassen, omdat de intelligentere leerlingen makkelijk haantje de voorste zijn waardoor anderen ondersneeuwen.
Het lijkt erop dat we ons hier nog wel een tijdje vermaken. Het is in elk geval een bijzondere ervaring om hier zo tussen de locals te leven en te werken.

Con mucho cariño,
Rink en Gerda

Afscheid van Bolivia

Inmiddels hebben we ons werk hier afgerond, afscheid genomen en zijn we vertrokken uit Cochabamba. Heel apart en ook jammer dat ons leven en werk in Cochabamba nu weer afgelopen is. We hebben de afgelopen weken doorgebracht met de laatste dingen van het meubelproject, veel tijd doorbrengen met de kinderen en natuurlijk afscheid nemen. Het is echt bijzonder om te zien hoe hartelijk de mensen zijn naar ons toe. Zo zijn we bij verschillende gezinnen thuis uitgenodigd om ons te bedanken voor wat we hier hebben gedaan. Zo ook waren we bij de tuinman Oscar thuis uitgenodigd. Hij wilde ons graag nog een keer bij hem thuis ontvangen en zo zijn blijk van waardering laten zien. Met de aannemer Vincent hebben we de afgelopen periode ook een goede relatie opgebouwd. Hoe meer we hem leerden kennen en daarmee ook zijn achtergrond, des te meer respect we kregen voor hoe hij zijn hoofd boven water weet te houden. Letterlijk met niets begonnen en met hard werken en een goed hart heeft hij al heel wat mooie dingen voor elkaar gekregen. Hij heeft ons bij hem thuis uitgenodigd en het is hartverwarmend om te merken dat hij ons oprecht wilde bedanken voor wat we voor 'zijn land' hebben gedaan.

Ook op de Atiy school en op het kinderdagverblijf hadden ze iets georganiseerd voor ons afscheid, met mooie woorden en kadootjes die daarbij hoorden. Op zulke momenten merk je pas echt wat voor mooie contacten je hebt opgebouwd en dat het ook wel heel jammer is om dit nu zo 'achter te laten'.

Onze laatste dag bij Atiy was een hele bijzondere. Om ons vertrek te compenseren hadden we samen met de andere vrijwilligers een verjaardagsfeest georganiseerd voor alle kinderen die het afgelopen half jaar jarig waren geweest. Thuis wordt daar eigenlijk geen aandacht aan besteed, evenmin op school. Het was nog een hele klus om de geboortedata van alle kinderen te achterhalen, want sommige ouders weten het gewoon niet omdat ze niet kunnen lezen of schrijven! Ter ere van het verjaardagsfeest hebben we spelletjes gedaan en mochten de kinderen zelf taartjes versieren. Voor de 'jarigen', zo'n 20 kinderen hebben we stuk voor stuk gezongen en natuurlijk kregen ze een kadootje. Na dit feestelijke gebeuren was het tijd voor het afscheid. De kinderen hadden liedjes en gedichtjes ingestudeerd die ze voor ons uitvoerden. Daarna kregen we een hele verzameling tekeningen en kaartjes en als mooiste een werkstukje met daarin verwerkt foto's van alle kinderen. Het was gewoon prachtig, maar doet ook wel pijn. Aan sommigen zijn we echt gehecht geraakt en andersom ook. Het doet ons ook wel wat dat wij uiteindelijk weer naar het comfortabele NL teruggaan, maar dat de rest hier allemaal doorleeft in de situatie waarin ze zitten. Gelukkig blijft het Atiy project doorgaan en staan ze er niet alleen voor.

We hebben in Cochabamba een geweldige, onvergetelijke tijd gehad. Veel daarvan is te danken aan Anna. Zonder haar hadden we nooit zoveel kunnen bereiken en doen. We hebben veel vrijheid en mogelijkheden gekregen. Daarnaast de onmisbare betrokkenheid, morele- en financiële steun vanuit Nederland. Hiervoor enorm bedankt. Zonder de donaties vanuit Nederland hadden we dit allemaal niet kunnen doen.

Het werk van Atiy gaat gelukkig door via Anna en de andere vrijwilligers die er nog zijn. Op dit moment ligt er een initiatief om op de medische post een tweede verdieping te bouwen. Hier is een ander stel vrijwilligers, Anton en Tineke (http://www.anton-tineke.nl/) samen met Anna mee bezig. Het startsein hiervoor is net gegeven. Ons resterende donatiegeld van 1800 euro wordt hier ook voor een groot deel aan besteed. De bedoeling is om een soort jongerencentrum te maken waar jongeren praktische dingen kunnen leren zoals naaien en computeren. De bouw gaat beginnen, maar de financiën zijn nog niet rond om het ook af te kunnen maken.

Daarnaast is er de mogelijkheid om kinderen direct te sponsoren. Voor 60 euro per jaar (5 euro per maand) kan een kind hier een jaar naar school en elke dag eten in de eetzaal. Als je een kind op deze manier zou willen sponsoren laat het ons even weten ([email protected]) of neem contact op met Atiy via [email protected]. De eerste scholieren zijn inmiddels 'afgestudeerd' aan de Atiy school, vergelijkbaar met de middelbare school in Nederland. Voor sommigen is het gewoon te duur om te gaan studeren, maar toch kan dat een heel verschil maken voor hun toekomst. Anna helpt daarom scholieren van Atiy die willen studeren maar het niet kunnen betalen met een maandelijks bedrag van bijv. 20 euro. Dit is ook een hele concrete manier om iemand verder te helpen in het leven. Mocht je hierbij willen helpen kun je wederom even contact opnemen.

Tot slot een overzicht van wat we met de in totaal bijna 9000 euro aan donatiegeld vanuit Nederland hebben kunnen doen:

• 2 ecologische wc's gebouwd

• 2 wasbakken

• 200 m2 vloer gestort

• schaduwnetten als overkapping

• 1 tafeltennistafel

• 100 voedselpakketten voor kerst

• 250 pakketten met schoolmateriaal

• noodhulp-pakketten voor overstromingsgebied (voedsel, luiers, thermoskannen, dekens)

• 6 tafels + 12 banken voor bij de huiswerkbegeleiding

• 7 stapelbedden met matrassen + 3 eenpersoonsbedden (meubelproject)

• 10 houten tafels + 20 bijbehorende bankjes (meubelproject)

• 10 klerenkasten (meubelproject)

• +/- 400 tandenborstels

• 2 trompetten voor de school

• verschillende boompjes, planten en zaden voor in de moestuin

• 2 tuinslangen en 2 grote watertanks voor in de moestuin

• 1 PC voor een student die voor systeembeheerder studeert

• 2 compostbakken voor het composteren van tuin- keuken en toilet-afval

• voedselvoorraad om aan arme gezinnen uit te kunnen delen

• startbedrag om de bouw van de tweede verdieping mee te bekostigen

Het was een eer om het namens jullie te mogen besteden.

Namens de Boliviaanse bevolking: BEDANKT!

We zijn inmiddels in het aangename stadje Querétaro in Mexico aangekomen, waar we een Mexicaans-Nederlandse bruiloft gaan meemaken. Op 5 augustus hopen we weer voet aan wal te zetten in Nederland. Tot dan!

Project meubilair = succes!

Het is geweldig om te zien hoe blij je mensen kunt maken met een bed, tafel of kast. Een voorrecht om jullie geld uit Nederland hier zo te kunnen besteden. Dank daarvoor! Ook namens de gezinnen die de meubels ontvangen, bedankt. De gezinnen en kinderen hier zijn zo verrast wanneer ze horen dat mensen uit Nederland geld geven, voor hún. De verbazing en dankbaarheid in hun gezichten is fantastisch. Anderzijds blijft het ook schrijnend om te zien hoe deze mensen moeten leven en dat het nodig is dat ze hulp krijgen. Met het geven van meubels heffen we niet ineens alle problemen op waar ze mee moeten kampen. We houden ons maar vast aan de gedachte dat we met de meubels mensen ook het gevoel geven dat er om hun wordt gedacht en dat ze er niet alleen voor staan.

Op dit moment hebben we 7 stapelbedden + 14 matrassen, 10 tafels, 20 banken en 10 kledingkasten kunnen kopen. De meubelmaker vond het een mooi initiatief dus heeft op eigen kosten alle meubels van eikenhout gemaakt i.p.v. dennenhout, wat kwalitatief beter is en dus langer meegaat. Een mooi gebaar. We zijn nog van plan om er een aantal schappenkasten bij te kopen, zodat de mensen daar hun potten, pannen en etenswaren in kunnen zetten. Het is prachtig om te zien dat je van die ene kamer die mensen vaak maar hebben, een wat meer bewoonbaar huisje kan maken door middel van enkele meubels.

De afgelopen periode zijn wederom vereerd met een bezoek, dit keer de ouders van Gerda. Zij zijn hier 2 weken geweest en hebben genoten van de activiteiten die wij hier doen. Erg leuk natuurlijk om alles te kunnen laten zien en vooral de kinderen vinden het heel interessant wie nou de ´padre y madre´ van Gerda zijn. Vanuit Nederland waren er via een donatie allerlei prachtige kralen en materialen om kettingen mee te maken meegekomen. We hebben met ongeveer 20 kinderen zelf kettingen gemaakt, ter gelegenheid van de verjaardag van Gerda. De kinderen vonden dit geweldig, nog nooit hadden ze zulke mooie kralen gezien en vastgehouden.

Het circus was in de stad, dus daar wilden we gebruik van maken. Met de opbrengst van de winkel van Gerda hebben we samen met Anna een uitje georganiseerd om met 70 kinderen naar het circus te gaan! De kinderen als sardientjes in blik in de bus van Anna en in 2 ritjes waren alle kinderen ter plaatse. Voor velen is de busrit met Anna al een uitje. De show begon met twee clowns, die eigenlijk ook het hoogtepunt waren voor veel kinderen. Lachen, gieren, brullen, de kinderen waren helemaal kind. In Buena Vista moeten deze kinderen namelijk vaak volwassen dingen doen, zoals moeder helpen met het verkopen van snoep of eten op straat, oppassen op de 5 kleinere broertjes en zusjes of kleren wassen in de sloot. In het circus waren ze aan het genieten, heel leuk om te zien, ondanks het ontbreken van leeuwen, olifanten, of welk dier dan ook. In de pauze tijd voor prik en popcorn, dat maakte het feest compleet.

Rink is bezig met het maken van compostbakken, zodat het vele groente-, fruit- en tuinafval tot compost kan worden gerecycled. Het keukenpersoneel kookt dagelijks voor 200 kinderen een warme maaltijd en produceert dus dagelijks veel GFT afval. Daarnaast wordt ook de 'opbrengst' van de ecologische toiletten die we gebouwd hebben verwerkt tot compost. De toiletten zijn overigens nog steeds goed in gebruik. De kinderen zijn al helemaal gewend aan het gebruik ervan en de begeleiding hebben we nu volledig overgedragen aan het personeel van de eetzaal. Dit gaat goed, evenals het tandenpoetsen na het eten. De kinderen vonden het heel leuk om te helpen met tandpasta uitdelen, wat is uitgelopen op dat de kinderen het nu zelf kunnen doen. Elke dag worden er zo´n 4 kinderen aangewezen die de tandpasta mogen uitdelen. Ze staan letterlijk te springen om te helpen. Elke dag de tandenborstel meenemen is nog wel een hele opgave voor veel kinderen. De meest grappige smoesjes kom je tegen; ´mijn zusje (van 1 jaar) gebruikt ´m, ´de hond heeft mijn tandenborstel opgegeten´ of ´ik heb ´m wel bij me hoor, hij zit in mijn rugzak!´ en na grondige inspectie toch niet... Al met al is het heel mooi om te zien hoe de hygiëne met handen wassen, tandenpoetsen en naar de wc kunnen gaan, zich het afgelopen half jaar heeft ontwikkeld.

De school van Atiy is op 8 mei 1998 opgericht en bestond afgelopen zondag dus 13 jaar. Een groot feest was er georganiseerd met optochten van alle klassen, de ouders en een muziekband bestaande uit de oudste leerlingen. Anna kreeg een mooi schilderij als dank voor al haar harde werk en inzet de afgelopen jaren. Inmiddels is de school uitgebreid met 4 nieuwe klaslokalen, er zit nog steeds behoorlijke groei in.

De laatste periode bij Atiy voor ons is inmiddels aangebroken, wij zijn hier nog zo´n 3 weken in Cochabamba. Heel raar, de tijd gaat snel. Vanaf juni gaan we nog op ´ontdekkingsreis´ richting Midden-Amerika. We brengen jullie nog op de hoogte van onze laatste periode hier, tot de volgende keer!

Rink y Gerda

Eerste bedden beslapen

We hebben een bijzondere tijd achter de rug, hoog tijd om jullie daarover te informeren.

In deze 'update': Glazema's op bezoek in Cochabamba, Beppe van Gerda overleden, Bolivianen poetsen met Friese tandenborstels en eerste meubels uitgedeeld.

Allereerst willen we iedereen enorm bedanken die ons hun geld hebben toevertrouwd voor het meubelproject. We hebben bijna 1500 euro ontvangen, waarmee we hier heel wat gezinnen blij kunnen maken. Bedankt voor jullie gulle giften! Later meer over het meubelproject.

Van 17 maart tot 1 april zijn we vereerd met het bezoek van Rinks ouders. Het was een bijzonder weerzien en we hebben genoten van hun gezelschap hier. Het is erg leuk om te kunnen laten zien hoe we hier leven en werken, het is toch moeilijk te beschrijven hoe het echt is om hier te zijn. Ze hebben met veel enthousiasme met ons meegedaan op ons project in Buena Vista. De hulp kwam goed van pas bij het tandartsproject waar we net die week mee begonnen.

Samen met de tandarts van de medische post hadden we een presentatie voorbereid over het goed onderhouden van je gebit. We hebben de lessen in 12 klassen van de Atiy school gehouden. We vonden het vooral belangrijk dat de kinderen weten wat goed en slecht is voor je tanden (qua eten) en volgens mij is de boodschap aardig overgekomen. Aan het eind van de les hebben we aan alle kinderen een tandenborstel kado gegeven die waren gedoneerd door de GGD Friesland. Vervolgens gingen de kinderen het geleerde in de praktijk brengen door te oefenen met tandenpoetsen (voor sommigen de eerste keer!). Een prachtig gezicht om al die kinderen in alle ernst en netjes in de rij hun tanden te zien poetsen op het schoolplein.

De kleuterklas vroeg een iets andere aanpak, omdat die nog niet zo lang stil kunnen blijven zitten luisteren naar een verhaal. Dat veranderde echter snel toen Pedro Payaso (Pedro de Clown) op het toneel verscheen, een marionettepop die we hier gekocht hadden. Rink bestuurde de pop terwijl Gerda de stem insprak en de fantasie deed de rest. De kinderen zaten gebiologeerd naar deze zelfbedacht creatie te kijken, terwijl de tandarts daarna rustig zijn verhaal deed.

De 2e week met Rink z'n ouders hebben we een mooi stukje van Bolivia verkend. Eerst naar het mooie plaatsje Copacabana, wat aan het Titicacameer ligt op meer dan 4000 meter hoogte. Na wat verdere omzwervingen en bergbeklimmingen hebben we ze moe maar erg voldaan weer op het vliegtuig in La Paz gezet.

Er was ook minder goed nieuws. Vorige week is op 93-jarige leeftijd de beppe van Gerda overleden.Een tweede familielid die we verliezen terwijl we hier in Bolivia zijn (na Rinks Oma). Op zulke momenten is het heel raar om zo ver weg te zijn van familie en er niet gewoon bij te kunnen zijn. De komst van Gerda's ouders is dan ook erg welkom op dit moment. Volgende week maandag hopen we hun hier Cochabamba te ontvangen!

Afgelopen week zijn we druk bezig gegaan met het meubelproject. Met de bus van Anna hebben we stapelbedden gekocht bij de gevangenis. Inmiddels zijn de eersten daarvan geïnstalleerd bij arme gezinnen. Het is prachtig om te zien hoe enthousiast vooral de kinderen zijn als ze het bed in hun huisje zien staan. Maar wel ruziën natuurlijk over wie er boven mag slapen. Voor de andere meubels (kasten, tafels en bankjes) hebben we een bestelling gedaan bij een timmerfabriek in Buena Vista. Enerzijds om de lokale economie te stimuleren, maar ook omdat het logistiek gezien veel handiger is. We hoeven nu niet alles vanuit de stad te slepen, waar het enorm druk is met verkeer en zeker een half uur rijden. Omdat we in een keer een grote hoeveelheid hebben besteld konden we het ook voor een goede prijs krijgen. Volgende week zou de bestelling klaar moeten zijn en kunnen we ook het overige meubilair gaan bezorgen.

Sommigen hebben ons al gevraagd hoe we de gezinnen selecteren die de meubels krijgen. Dat werkt als volgt. We geven in principe aan gezinnen waarvan de kinderen bij ons (en Anna) bekend zijn en waarvan we weten dat ze het niet breed hebben. Dit zijn vaak kinderen die dagelijks in de comedor eten of die meedoen met de huiswerkbegeleiding. We gaan eerst met de kinderen mee naar huis om te bekijken hoe ze leven en wat ze nodig hebben. Als we de meubels hebben brengen we ze er met de bus van Anna naar toe. We hebben een van de eerste bedden bijvoorbeeld gegeven aan 2 jongetjes van een jaar of 8 en 10 die beide hun ouders hebben verloren (zie bovenstaande foto). Ze wonen nu bij hun tante die zelf ook 3 kinderen heeft. Met z'n 7-en wonen ze nu in een klein kamertje met 2 bedden. Het is moeilijk voor te stellen hoe deze mensen zo kunnen leven, maar we kunnen ons wel voorstellen dat ze enorm blij zijn als ze een houten stapelbed vanuit 'Holanda' ontvangen.

Muchos saludos,

R&G

Project meubilair

Zoals we al hebben aangekondigd, willen we graag arme gezinnen helpen met het aanschaffen van meubilair. Inmiddels hebben we al een aantal gezinnen geholpen aan bedden en matrassen. Omdat we hebben gezien dat we mensen er enorm blij mee kunnen maken, willen we hier graag een vervolg aan geven. De doelgroep in eerste instantie zijn de kinderen die in de eetzaal komen, omdat we daarvan weten dat het vaak arme gezinnen zijn. Daarnaast kunnen we via de kinderen hun huis vinden en binnenkomen om de boel te bezichtigen. We maken dan per gezin een inventarisatie van wat er nodig is. De vraag is groot, er zijn veel gezinnen die met weinig leven.

Bij een aantal gezinnen zijn we al geweest en tot nu toe hebben we gezien dat er de meeste behoefte is aan: bedden, matrassen, kledingkasten (kleding ligt vaak op de grond en wordt vies), tafels en iets om op te zitten. Vaak is een huis niet meer dan 1 kamer, waarin zich een matras op de grond bevindt met een gas-stelletje ernaast.

We kunnen jullie hulp hierbij wederom goed gebruiken. Hieronder een overzicht van wat de verschillende meubelstukken kosten:

• Stapelbed: € 95,-

  De stapelbedden zijn van hout en worden in de gevangenis (door de gevangenen) gemaakt. Hele stabiele en duurzame bedden, waar minimaal 4 personen in kunnen slapen.

• Matras: € 7,- (goedkoop omdat de vulling van stro is)

• Houten tafel: €20,-

• 2 Houten bankjes voor bij de tafel: € 16,-

• Kledingkast: € 50,-

Wie 1 van bovenstaande meubelstukken wil sponseren, heel graag! Maar natuurlijk is elke bijdrage welkom. Donaties kunnen overgemaakt worden naar 51.77.60.207, t.n.v. Stiching Atiy onder vermelding van Rink en Gerda project meubilair.

Vanuit Cochabamba, bedankt voor het meeleven!

Rink en Gerda

Het regent stakingen

Afgelopen weken in Cochabamba stonden in het teken van stakingen in het openbaar vervoer en behoorlijk veel regen. Al een hele tijd is de prijs van een ritje met een trufi (taxi met een vaste route) of een micro (enorme stinkende bus) hetzelfde, namelijk 1,50 Bolivianos (ongeveer 15 eurocent). Met alle prijsverhogingen van de laatste tijd willen de chauffeurs de prijs verhogen naar 2 bolivianos, maar dit wordt door anderen weer niet geaccepteerd. Het gevolg ervan is stakingen, demonstraties en zelfs wegblokkades. Een hoop gedoe voor die paar centen zouden wij zeggen, maar voor veel mensen is het hun aanslag op hun portemonnee. Gelukkig zijn Bolivianen totaal niet gewelddadig, tot nu toe gaat het er vreedzaam aan toe. Maar omdat de meeste mensen afhankelijk zijn van het OV om op hun werk te komen, ligt een groot gedeelte van het openbare leven plat als er wordt gestaakt. Ook de Atiy school is dicht op zulke momenten omdat de leraren niet op hun werk kunnen komen. Erg jammer natuurlijk dat het onderwijs van de kinderen daardoor wordt getroffen, maar kennelijk is dit hoe het werkt hier in Bolivia. Gelukkig kunnen wij vaak met Anna in haar bus meerijden, waardoor we toch aan de gang konden blijven en ook de medische post en de eetzaal draaiend konden blijven.

Het regenseizoen heeft lang op zich laten wachten, maar is in februari in alle hevigheid losgebarsten. Dikke buien, soms urenlang, de herfst in Nederland is er niks bij vergeleken. Het resultaat is ondergelopen straten en in Buena Vista veranderen de (onverharde) wegen in modderpoelen. De kinderen kunnen dan moeilijk op school komen, net als de leraren, weer een reden waardoor er geen les wordt gegeven. Ondanks dat het elk jaar regenseizoen is, lijken de mensen, wegen, gebouwen etc. slecht voorbereid op al dat water. We zien dat aan de kinderen op straat die soms verkleumd en als 'verzopen katten' rondlopen. Maar nog meer aan de vele overstromingen die overal in het land voorkomen, ook hier vlak bij ons in de buurt. Veel mensen hebben daardoor hun hele hebben en houden verloren. We zijn daarom samen met Anna en een goede vriendin van haar spullen gaan inzamelen en kopen om de mensen daar te helpen. Met donatiegeld hebben we eten, pampers en thermosflessen kunnen kopen (voor het uitdelen van heet water). De kleren uit de winkel van Gerda kwamen ook goed van pas. We hebben vandaag het ondergelopen gebied bezocht en de spullen afgegeven aan een Italiaanse pastor die de hulp in dat gebied coördineert. Het was indrukwekkend om te zien hoe de mensen daar moeten overleven en bivakkeren in tenten en geïmproviseerde huisjes. Het is vooral schrijnend dat deze mensen naast hun huis ook hun bron van inkomsten zijn verloren doordat de akkers zijn overstroomd. De overheid helpt wel iets, door middel van legertenten, maar heeft niet de middelen om de mensen uit deze ellende te helpen. Het zijn vooral de kerk en particuliere initiatieven waar de hulp van moet komen. Ook dít is Bolivia.

Naast de regen, is inmiddels ook de carnaval in Bolivia losgebarsten, zo hebben we het nog niet eerder meegemaakt. Een week lang wordt er gedanst, gefeest, met water gegooid en speciale rituelen uitgevoerd. Komend weekend zijn er in Cochabamba optochten en parades met allerlei verschillende dansen. Ondanks de ellende waar ze soms in zitten, de Bolivianen maken er met carnaval een gekleurde en vrolijke boel van.

Voor ons stonden afgelopen weken in het teken van nieuwe initiatieven en het verwelkomen van nieuwe vrijwilligers. Waar we tot nu toe de enige vrijwilligers waren voor Atiy, zijn er nu een heel stel bijgekomen: 5 Nederlanders, 2 Belgen en 2 Zweden. De meeste zijn nog bezig met Spaans leren en zullen straks gaan lesgeven op de Atiy school. Het zijn allemaal leuke enthousiaste jongelui. Inmiddels hebben we er een wekelijks uitje van gemaakt om met z'n allen 'wally' te spelen. Dat is volleybal waarbij je ook via de muren mag gebruiken. Een populaire familiesport hier en erg vermakelijk.

De hulp van de nieuwe vrijwilligers komt goed van pas nu de huiswerkbegeleiding weer begonnen is. Er zijn nu elke dag zo'n 40 kinderen die na schooltijd in de eetzaal blijven om huiswerk te maken. Ook bij de eetzaal is extra hulp nu erg welkom. De ecologische toiletten zijn volop in gebruik zijn en de kinderen zijn erg enthousiast over alle nieuwe dingen. Het kost alleen veel energie en tijd om de nieuwe gewoontes erin te slijten. Het is een heel ritueel waar de kinderen in terecht komen als ze in de eetzaal ingaan. Eerst in de rij om te betalen en te registreren, waar ze moeten laten zien dat ze hun tandenborstel bij zich hebben. We hebben ieder kind een eigen tandenborstel gegeven die ze elke dag mee moeten nemen. Dan door naar het volgende station waar ze handen moeten wassen, geen straf met zo'n zeep-dispenser. Na het eten bordjes en bestek afwassen in de andere wasbak. Terug naar de eerste wasbak waar ze tandpasta krijgen om de tanden te poetsen.

Als dit allemaal is gebeurd mogen ze in de rij voor de ecologische toiletten. Vanwege de grote vraag is deze nu permanent bemand met een vrijwilliger om het in goede banen te leiden en te controleren of alles goed gaat. De bedoeling is dat ze dit op den duur allemaal zelf kunnen, maar zover is het nog niet ;)

De winkel van Gerda heeft een opknapbeurtje gehad en is weer volop in bedrijf. Nieuw in het assortiment is tweedehands speelgoed, waardoor kinderen nu ook massaal naar de winkel komen. Met de opbrengst van de winkel kunnen we weer dingen doen voor het project. Zo hebben we afgelopen week allemaal materiaal gekocht voor de huiswerkbegeleiding, waaronder mooie nieuwe tafels en banken.

Een ander nieuw initiatief is dat we afgelopen week gestart zijn met ons tandarts-project. We willen samen met de tandarts alle klassen op de Atiy-school voorlichting geven over het goed onderhouden van je gebit. Er wordt ontzettend veel gesnoept, Bolivianen zijn echte zoetekauwen. Zelfs op het schoolplein wordt snoep en frisdrank verkocht! Het is dan ook vaak dramatisch gesteld met de staat van de tanden van de kinderen. Omdat gewoontes vaak thuis beginnen, hebben we afgelopen donderdag eerst een voorlichting gegeven aan de ouders van de kinderen. Edgar de tandarts heeft een goed verhaal gehouden voor zo'n 45 ouders. Onder het motto 'snoep gezond, eet een appel' hebben we na afloop aan alle deelnemers een lekker appeltje uitgedeeld, een ware delicatesse!

Een ander 'project' waar we mee begonnen zijn is het voorzien van meubilair aan hele arme gezinnen. We hebben met donatiegeld inmiddels verschillende mensen kunnen helpen aan een bed.

Omdat er veel behoefte aan is en omdat het zo concreet is, willen we hier graag een vervolg aan geven. Binnenkort meer daarover, wordt vervolgd.

Muchos saludos!

Rink en Gerda